maandag 27 maart 2017

De Schaapman

In het boek Dans, dans, dans van mijn favoriete schrijver Haruki Murakami verdwijnen de hoofdpersonen soms even. De hotellift spuugt ze ergens op de 16de etage uit in een volmaakte duisternis. De 16de etage is – of lijkt – een normale etage met normale kamers maar soms stopt de lift er zomaar en bevindt je je in het niets. Lijkt het.

De hoofdpersoon gaat in het pikkedonker op onderzoek uit en treft bij een vaag flakkerend kaarslicht, omringt door boeken de Schaapman aan. Schaapman is muf, morsig, fors behaard, gehuld in een schapenvacht maar verder ongevaarlijk. Eigenlijk net een schaap maar dan nog filosofischer, een soort mysticus.  Jullie begrijpen het al: ik had een klik.

Over twee weken ben ik in Pyongyang en zit onze halve marathon er op. Mijn knieën zullen pijn doen en waarschijnlijk compleet in puin liggen. Toen ik me dit bedacht, vroeg ik me direct af in welk hotel we verblijven. Is het gelijkvloers? En zo niet, hebben ze een lift? Hebben we überhaupt een bed? Of liever: twee bedden. Mijn goede vriend en reisgenoot Bart stelde me tijdens een aangenaam drankgelag gerust. Hotel Coryo in Pyongyang is van alle gemakken voorzien.  Om te beginnen met een bar op de 44ste etage.

Vieren veertig? Ja, Hotel Coryo bestaat uit twee torens van 145 meter hoog. In de ene toren mogen alleen buitenlanders en in de andere alleen Koreanen. Volgens de eigen website(!) heeft het hotel 500 kamers en tal van faciliteiten waarvan ik alleen de bar op de 44ste onthouden heb. In de toren voor de Koreanen zal het in de regel niet druk zijn, lijkt me. Waar zijn die 43 etages voor buitenlanders voor nodig zijn? En dit is niet eens het grootste hotel van Pyongyang! Wat gebeurt daar in die hotels?

Ik las de reviews en iedereen lijkt op dezelfde vier etages te verblijven.  Ze hebben daar niet één 16de etage, ze hebben 39 vage etages. De fantasie sloeg bij mij op hol. Tientallen etages met niets, alleen maar pikkedonker en ergens misschien een Schaapman. Of niet. Als ik aan mijn begeleider weet te ontsnappen, laat ik me – prettig dronken – vanaf 44 afdalen naar een willekeurige etage en dompel me in een willekeurige duisternis. Ik slof, slof, slof verder de duisternis in tot ik alle oriëntatie kwijt ben. Zomaar ergens laat ik me zakken op een koude betonnen vloer, open het meegebrachte blikje bier en wacht. Ik drink, wacht en val in slaap.

Dagen later word ik wakker, met baard en lichte vacht. De duisternis beangstigt mij niet maar omarmt mij met liefde. Ik schuifel rond totdat ik door puur toeval tegen een koelkast met bier loop. Het lampje is stuk maar de pils is koud. Iets verderop staat een oude doorgezakte sofa. Ik ga liggen, ik blijf en ik wacht terwijl mijn baard kriebelt en mijn vacht groeit en langzaam muf wordt. Ik blaat, ik blijf en wacht op mijn muze die mij bevrijdt uit het Coryo.

Hallo, is daar iemand?



Geen opmerkingen:

Een reactie posten