Lieve mensen, ik moet jullie teleurstellen: de grap is
voorbij. Ik heb hem door en ik trek mijn conclusies. Noord Korea bestaat niet
en Pyongyang is slechts een filmset.
Ik waardeer jullie samenwerking om mij het mooiste
pseudo-avontuur van mijn leven te bezorgen. Ik vermoed dat kosten noch moeite
gespaard zijn maar jullie hebben buiten mijn analytische vermogens gerekend. De
foto’s spreken boekdelen. Wat is er gebeurd?
Enkele jaren geleden zijn mijn social media accounts
gehackt. Vanaf dat moment werden mijn tijdlijnen geïnjecteerd met berichten
over hardlopen, reizen, politiek en speciale aanbiedingen van
luchtvaartmaatschappijen. Tegelijk doken
er in mijn omgeving mensen op die mij plotseling heel aardig bleken te vinden.
Langzaam maar zeker trad ik buiten mijn regelmatige leventje en gleed in een
soort parallel universum. Een universum met Pyongyang als hoofdstad en ‘vriend’
Bart als ambassadeur.
Met open ogen en transcendente toewijding trapte ik er
in. Ik reserveerde, betaalde en vloog uiteindelijk naar Beijing om van daaruit
verder te reizen naar… Ja, naar wat eigenlijk?
Het begon al bij het vliegveld van Beijing. Buiten
(waarom niet gewoon binnen?) ontving ik een soort label waarmee ik razendsnel
de verplichtingen voor vertrek kon regelen. Binnen no time stonden we bij een
verder verlaten gate in een verlaten hal in een hoek van het grote
internationale vliegveld van de Chinese hoofdstad. Nergens de allure of hectiek
van een internationaal knooppunt. Slechts stilte.
Tijdens de vlucht heb ik niet goed opgelet.
Waarschijnlijk heeft ons toestel een paar rondjes boven Noord China gemaakt en
is vervolgens geland op een lokaal vliegveld ergens in de buurt van Harbin.
Vanaf dat spookvliegveld werden we vervoerd naar een van de vele lege
bouwprojecten in China. Onze ghost town werd Pyongyang genoemd. Om de aandacht
van het landschap af te leiden, overspoelde onze bloedmooie ‘Koreaanse’ gids on s met volbloed propaganda.
Het begon zowaar allemaal op het Korea te lijken dat ik kende van mijn
vervuilde tijdlijnen op social.
Pyongyang schijnt 3 miljoen inwoners te hebben. Los van
het stadion heb ik er in vier dagen nog geen duizend gezien. Iedereen schijnt
in de enorme appartementencomplexen te wonen. Maar op geen van de tienduizenden
balkons heb ik een waslijntje, onderbroek, handdoek, vogelkooi of plantenbak
gezien. Evenmin zag ik mensen op de balkons of achter de ramen. Er rookte geen
schoorsteen en ik heb kind noch kuiken gezien.
De Noordkoreaan werkt 6 dagen, 48 uur maar waar dan? Een
handjevol kleine winkeltjes, geen kantoren, geen slager, geen bakker.
Verzekeringsmaatschappij, een TelCo, banken, advocatenkantoren, ziekenhuizen,
kleine bedrijfjes: niets van dat al. Ja, een paar smerig dampende fabrieken en
een station. Maar daar werken toch geen miljoen mensen? Ik kon en ik mocht het
allemaal niet checken. Was het karton? Optical illusion?
Van 60.000 ‘Noordkoreanen’ weet ik wel wat ze voor werk
hebben. Die zitten elke dag in het grote stadion. Ze krijgen een pakje of een
jurkje aan en gaan klappen en juichen. Iedere dag, bij ieder evenement. Het
publiek dat namelijk op vrijdagavond uit het stadion stroomde na een internationale
voetbalwedstrijd (waarvan ik de uitslag nergens op het internet terug heb
kunnen vinden), was precies het zelfde als het publiek dat op zondag in het
stadion zat.
Tweeëntwintig miljoen mensen die nergens wonen, nergens
werken, nergens boodschappen doen en nergens iets van entertainment opzoeken. Genoeg
hebben aan vijf bussen en twee metrolijnen. Maar wel heel gelukkig zijn en een
leger op de been brengen van 5 miljoen manschappen. In een land dat niets
exporteert en waar nog geen 25.000 buitenlanders per jaar binnenkomen. Ergens
schijnen duizenden tanks, kanonnen en vliegtuigen te staan. Niemand heeft ze
ooit gezien. Hun grote leider zoekt zijn onderdanen, leger en fabrieken ook.
Daarom zie je hem steevast met een verrekijker. Een verrekijker waarmee hij nog
nooit iets gezien heeft. Bestaat die grote leider wel of is het een verzinsel
van Dennis Rodman na een bezoekje aan de bierbrouwerij van Noord Korea?
Ook raar: mijn goede vriend en collega Bart heb ik nooit
meer gezien. Op het werk kent niemand hem. Wat volgens mij zijn bureau was, is
een lege flexplek. In zijn huis woont een onbekend gezinnetje. Geen Bart.
Wat ik wel kut vind, is dat Donald Trump ook gelooft dat
Noord Korea bestaat. Waar landen straks zijn raketten, waar valt zijn bom en
wie is die dikke gast met dat rare kapsel met wie hij straks ‘onderhandelt’?
Ik zie een spiegelende schuifpui voor me. Daar achter
zijn jullie. Jullie zien mij tikken en zien hoe ik mijn biertje drink en een
dikke joint bouw. Die rook ik op, neem een aanloop en dender door de schuifpui.
Tot straks
Geen opmerkingen:
Een reactie posten