Vrijheid is een verlamming. Vrijheid verstikt en vrijheid
slaat creativiteit dood.
Ik werd wederom bevestigd in dit inzicht toen ik onlangs
Bulgarije – Nederland zag. Tenenkrommend en tranentrekkend was het voetbal van
Oranje. Een voorlopig dieptepunt in de neergang die startte bij de nep Zuid-Koreaan
(!) Hiddink en echt dramatisch werd onder zijn slechtziende opvolger. Als argument voerde de KNVB destijds bij de
aanstelling van deze trainers aan dat “de spelers meer vrijheid wensten en dat een
lossere hand zorgt voor mooier voetbal”. Voor het gemak werd vergeten dat de
grootste mondiale voetbalsuccessen werden geboekt onder de straffe leiding van
een ‘Generaal’, een dictatoriale norse Oostenrijker (hé, toeval?) en een strenge schoolmeester die allen geen
greintje tegenspraak duldden. Onder deze dictators werd het mooiste en meest
effectieve voetbal gespeeld.
De Oranje ellende was ik al lang weer vergeten toen ik
vrijdag het Concertgebouw in Amsterdam betrad. Op het programma stond de 10de
symfonie van Dimitri Sjostakovitsj. Deze grote componist ging vrijwel zijn hele
leven gebukt onder de Sovjet terreur. Hij leefde in voortdurende angst
opgepakt, gedeporteerd en of geëxecuteerd te worden. Regelmatig ontving hij
beleefdheidsbezoekjes van regeringsfunctionarissen die hem meedeelden dat
vadertje Stalin vond dat kameraad Dimitri een iets betere Sovjet-componist
moest worden.
Sjostakovitsj’ hoop dat na de dood van Stalin alles beter
zou worden, bleek ijdel. In die tijd schreef hij zijn 10de symfonie.
Het drama, de angst en bitterheid spatte vrijdag de zaal in. Elke noot,
striemend van haat, geselde het publiek. Fantastisch, wat een uitvoering.
En wat denk je, had de brave Dimitri deze hoogten bereikt
zonder dat Stalin wat subtiele druk had uitgeoefend? Wanneer zijn beste
vrienden en medemusici niet creperend in de Goelag waren gestorven? Nee,
Dimitri heeft geboft dat hij in de Sovjettijd zijn muzikale dingetje mocht
doen. Daar profiteren wij allemaal van, tot op de dag van vandaag en nog veel
langer.
Morgen begin ik mijn reis naar het land van de Grote Leider
in de hoop daar een glimp op de vangen van grote componisten in spé, voetballers
die ons straks in Qatar gaan verrassen
en wie weet wat voor talenten daar nog meer ontkiemen. Hardlopers ga ik zeker zien, veel hardlopers
want wanneer er dan toch op de deur geklopt wordt, dan kun je beter rap wezen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten