Met een ijszak op mijn knie is de actieradius beperkt. Zeg
maar: niet. Dus ik lig en wacht tot het koude blauwe spul zijn werk doet. Ik
staar wat op de wereldkaart aan de wand, ieder door mij ‘veroverd’ land is goed
zichtbaar. Noord Korea ligt er nietsvermoedend ongeschonden bij. De
voorbereidingen van de marathon zijn daar vast in volle gang. Ik tel de dagen
af, nog 27.
Mijn ogen dwalen van Nederland, Europa in. Verder naar het
zuiden: Afrika met mijn vlaggetjes in Marokko, Mali, Burkina Faso, verder naar het zuidoosten: Congo, Uganda en
Kenia. Ik spring de Indische Oceaan over
van Zanzibar naar Oman, het Midden Oosten en – Marco Polo volgend - oostwaarts
naar mijn favoriete Azië. Ieder land met
ontelbare herinneringen, ieder land met een geschiedenis.
Helemaal aan het eind van het continent lonkt dat vreemde,
geïsoleerde land met dat bijzondere
systeem met die bijzondere leider. Een soort relikwie uit vervlogen tijden. Hoe
lang gaat dat nog duren? Plotseling
lijken er overal lichtjes op de kaart te gaan branden. Lichtjes in landen waar
ik geweest ben. Ik volg ze en koppel ze aan mijn herinneringen en aan de
periode dat ik er was.
Het begint in Duitsland, Berlijn. Huh? Ik was in 1987
in de DDR. In 1989 viel Honecker, de muur en mijn eerste dominosteentje en was
het einde DDR. In 1993 bezocht ik Rwanda waar in 1994 de verschrikkelijke
genocide onder Tutsi’s plaatsvond. Eveneens was ik in ‘93 in (het toenmalige) Zaïre
waar Mobutu Sese Seko al decennia de scepter zwaaide. Binnen een jaar vluchtte
hij – steenrijk - naar Zwitserland, het land straatarm achterlatend.
Syrië in 1995 is een apart verhaal. De oude Assad zat stevig
in het zadel en liet zich niet beïnvloeden door mijn aanwezigheid.
Onverstandig, denk ik. Syrië is er de laatste jaren niet op vooruit gegaan. Mijn ogen volgen de imaginaire lichtjes. Het
grensgebied / no-man’s land tussen Pakistan en Afghanistan, een paradijs in
1997. Spectaculair landschap, ruige stammen en hartstikke veilig, ook voor
individuele reizigers. Alleen jammer dat je de hasj per container moest kopen
en wapens per dozijn. Ik had mijn kont
er nog niet gekeerd of ook hier brak de pleuris uit.
De generaals in Birma (Myanmar) dachten in 2003 dat ze de
zaakjes prima onder controle hadden. Aung Sang Suu Kyi zat vastgekleefd aan het
aanrecht en de hele wereld keek lekker de andere kant op. Ik maakte mijn rondje, dronk hier en daar een
forse pils en nog in datzelfde jaar kwamen de eerste economische
strafmaatregelen, het startpunt van een reeks gebeurtenissen die ertoe leidden
dat Myanmar nu een democratie is. Toch klein bier in vergelijking met de
economische hervormingen in China (na mijn bezoek in 1998) en de internationale
doorbraak van Vietnam (ik stak daar in 1994 de bevolking een hart onder riem).
En dan Kenia. In de zomer van 2007 heb ik maandenlang de
rust bewaard in het broeinest Kisumu. Ook bezocht ik onder meer Nairobi en
Mombassa. Best een lastig land met 37
stammen maar het zaakje hield zich aardig gedeisd. In augustus vertrok ik met een gerust hart
uit het baken van rust in Oost Afrika. Amper 4 maanden later vlogen hoofden en
ledematen in de rondte. Honderden doden.
Noord Korea ligt er nietsvermoedend ongeschonden bij. De
voorbereidingen van de marathon zijn daar vast in volle gang. Ik tel de dagen
af, nog 27. Wie telt er nog meer zijn dagen? Wanneer valt het laatste steentje?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten