Vraagt een collega: “maar wat voor weer is het daar
eigenlijk als je daar gaat lopen?” Ik was even sprakeloos maar herpakte me
snel. Ik sprak mijn vermoeden uit dat het daar in april een beetje
vergelijkbaar is met hier. Voor wat het waard is want als er iets voorspelbaar
is aan ons weer in april, dan is het dat het volstrekt onvoorspelbaar is. Een
fractie van een seconde sloeg daarom de twijfel toe waarbij zich de vraag in
mijn brein plantte: “ben je wel goed voorbereid op alle weertypen?”
Zaterdagochtend tikt de regen tegen het raam mij wakker.
Door een kier in het gordijn zie ik een donkergrijze lucht, ik hoor de
wind, verman me, laat me uit bed vallen,
kruip naar de badkamer en grijp wat hardloopspullen bij elkaar. Yoghurt, een
banaan en een sapje: ik slurp het naar binnen terwijl het langzaam droog wordt.
Ik meen een stukje zon te zien, dus spurt ik naar buiten. Rennen!
Al na 500 meter voel ik de eerste spetters. Een paar honderd
meter verderop was het een heuse bui. Zo eentje waarbij het lijkt of het ijs
regent. Mijn vingers worden koud en het is nog heel ver. Ik hoef niet langer na
te denken of er ijs of water op mijn kop landt. Een hagelbui maakt alles
duidelijk. IJs daalt neer uit de hemel en geselt mijn gezicht. Ik ga door,
rechtsaf de Bloemendaler Polder is. Het
is vlak, nat en nergens een boom, slechts weilanden en sloten. Het
hoog(s)tepunt ben ik. Juist op dat
moment zigzagt zich een blauwe bliksemflits. Het blauw van de flits zoekt het
blauw van mijn shirt maar mist het op een haartje. Direct een enorme knal die
een paar honderd kolganzen verschrikt doet opstijgen. De zwerm maakt het even
donker boven mij. Ik vrees getroffen te worden door de diarree van een
geschrokken gans maar die ellende blijft mij bespaard.
Het onweer laat ik grommend en rommelend achter me en ook de
hagel heeft zijn statement gemaakt. Het is nu tijd voor natte sneeuw. De dikke
vlokken smelten voor mijn voeten en maken het pad koud, nat en glibberig. In de
verte gloort Muiden, daarboven dikke wolken met verse sneeuw. Sneeuw die wel
blijft liggen en zich kleeft aan mijn kleding, wenkbrauwen en het puntje van
mijn neus. Mijn toch al loensende rechteroog wordt nog meer getrokken naar de
vlokken op mijn neus. De blik vervaagt en de dansende vlokken voor mij werken hallucinerend.
Ik loop door, windje in de rug.
Net voorbij Muiden wordt het droog en loop ik enigszins
beschut achter riet van de Vecht. Alles is nat en koud dus ik besluit tot een
versnelling om toch wat warmer te worden. Het werkt, ik loop lekker de volgende
polder in richting het Naardermeer. Naar rechts en BAM! Wind, koude wind recht
op mijn bakkes, snijdende wind die dwars door mijn natte kleding gaat. Een
flauwe bocht brengt wat verlichting en zowaar wurmt de zon zich door de wolken.
Stukjes blauw. Links ligt als een spiegel het Naardermeer, rustig badend in de
winterzon. Ik loop door, ginds is de Vecht.
Kilometers lang voel ik niets, denk ik niets, mijn benen –
keurig in cadans – doen het werk. Totdat, na weer een kronkel, Weesp weer voor
me ligt. Koningsblauw water, onderbroken door een koppel eenden, aan de rand,
roerloos, een zilverreiger. De onstuimige elementen liggen ver achter me. Thuis
en de warme douche zijn binnen bereik. Nog één brug en dan… Verdomme nog
een venijnige bui. Twee rukwinden en ik ben thuis. Zeiknat.
Na het douchen zet ik mijn computer aan. Buiten schijnt de
zon en is het windstil. Perfect hardloopweer. Ik lees dat “daar” altijd de zon
schijnt omdat de Grote Leider het wil, omdat het Grote Leider het
verdient. Ik verdien blijkbaar de
geseling der element. Hatsjoe!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten