vrijdag 27 januari 2017

Personal trainer

Ik hang over de bank gedrapeerd. Op mijn kop. Mijn benen (iets uit elkaar) bungelen over de rugleuning, kont tegen het spleetje tussen zit- en ruggedeelte, mijn hoofd raakt bijna vloer en mijn handen lijken zich ten hemel te heffen, ware het niet dat in deze positie de hemel zich aan de andere kant bevindt. Ergens heb ik de illusie dat de spierpijn in deze houding letterlijk uit mijn benen zakt. Inderdaad: illusie.

Grijnzend stond ze me al op te wachten. “Geblesseerd hè? Ja, da’s vervelend zo’n theaterknie maar als we de spieren rond die knie extra trainen dan komt het allemaal goed. Zal wel effe pijn doen want deze spiergroepen hebben we nog niet vaak geraakt.” Ik knikte, slikte en betrad de hel. Zwijgend takelde ik een kilo of 50 op mijn schouders en begon mijn squads. De hamstrings protesteerden hevig maar ik haalde de twaalf buigingen. Ik stond nog na te duizelen toen ik hoorde: “en deze doen we nog een keer…” Na het derde setje waggelde ik als een dronken eend naar de volgende oefening. Dit keer geen dikke touwen, zware gewichten of vreemde attributen maar slechts een lullig rond stuk rood elastiek. Een bandje van 5 cm dat je om een schoenendoos zou doen om het dicht te houden. Vragend keek ik haar aan. Met een beangstigende behendigheid schoof ze het elastiek om mijn benen tot net onder mijn knieën. Het stroeve rubber epileerde de haartjes van mijn kuiten. 

Daar sta je dan, kont naar achteren en met de benen iets krom, een stuk elastiek strak te houden. Toen begon het. Ik hupte als een paashaas vier keer naar links en vier keer naar rechts. Naar links, naar rechts, links, rechts. In de spiegel vlak voor me zag ik het gebeuren, alleen de mand met eieren ontbrak. Ik dacht dat de quadriceps maximaal getest werd en dat ik mentaal ook niets meer aankon maar dat bleek een misverstand. Na iedere vier hupjes werd ik ook geacht een zogenaamde ‘burpee’ te maken.  Een burpee heeft niets te maken met het zuur dat tijdens de oefening regelmatig omhoog in je mond komt. Bij een burpee spring je vanuit een hurkstand met je handen op de grond, met je voeten naar achteren richting plankstand zodat je in één keer goed staat om je op te drukken.  Daarna weer met een soepele sprong terug naar de hurk en weer door. Een zwalkende paashaas een een stonede oude kikker, zo moet het er ongeveer uitgezien hebben. Ik kon er niet om lachen.

Met trillende benen en het zuur in mond en kuiten vervolgde ik de tocht langs de apparaten. Duwen, trekken en strekken, het maakte me al lang niets meer uit. Al dacht ik wel een grens bereikt te hebben toen ik geacht werd – uiteraard met een maximale weerstand – mijn dijen zo ver mogelijk te openen en weer te sluiten. Wat kreeg ik een respect voor die pingpong dames in de Bananenbar… Het is deze oefening die er voor zorgt dat ik nu met de benen wijd over de bank hang en als een cowboy zonder paard door het huis strompel. Wat hebben die spieren eigenlijk voor nut? Ik hoef godverdomme niet te baren!

Alsof ik nog niet genoeg trilde, besloot ze de exercitie te besluiten met de trilplaat. De crunches en vibraties martelden mijn buikspieren. Iedere samenhang in lijf en leden, iedere coherente gedachte werd uit elkaar gedrild. Ik was klaar.

Met mijn handen steun zoekend aan de muur bereik ik de kleedkamer. Als een zombie waggel ik binnen. Nadat de eerste schrik uit de ogen van mijn kleedkamergenoten verdween, zei de grootste lolbroek (met Amsterdams accent): “So-o, se heb je wel goed te grazen gehad hè?” Ik mompel iets onsamenhangends over martelen,  waterboarden en Koreaanse werkkampen, draai me om en ga nog effe lekker een half uurtje op de crosstrainer. 


Geen opmerkingen:

Een reactie posten