De Grote Leider en ik houden wel van een beetje theater. Hij
maakt het graag en ik kijk er naar. Hij heeft graag de hoofdrol, ik zit meestal
verscholen achter een pilaar. OK, het zijn verschillen maar ik merk dat we naar
elkaar toe groeien. Naar mate ik sneller loop, komt hij dichterbij. Steeds
dichterbij, tot aan de apotheose op 9 april. De dag van de Grote Samensmelting.
Stilzitten behoort niet tot mijn competenties. Ik hang,
buig, wiebel, schud, rek en strek voortdurend. Zo’n gedrag wordt thuis, in de
kroeg en op het werk nog wel geaccepteerd. In het theater is dat anders. Als je daar achter zo’n wiebelkont zit, dan
word je gek. Ik houd me dan ook op het rode pluche keurig gedeisd. Roerloos,
zonder kuchje.
De laatste keren echter, hield ik het niet uit. Ondanks de
redelijke beenruimte in het Concertgebouw, Stadsschouwburg of de bioscoop,
krijsten mijn knieƫn om ruimte, om gestrekt te gaan. Zeurend, krakend en knerpend alsof ze iedere
beweging categorisch gingen weigeren. En gek genoeg: bij het eerste drankje aan
de bar was de pijn vertrokken. Stilletjes weggerold met de aftiteling.
Weggestorven met de laatste klanken.
Nou ja, weg? Niet helemaal… De pijntjes meldden zich onlangs
ook tijdens hardlooprondjes. Eerst natuurlijk ontkennen, bagatelliseren, zwijgend
doorbijten en uiteindelijk toch bekennen dat ze er zijn. Veel valt er trouwens
niet te ontkennen wanneer je partner je halverwege op de trap aantreft, hangend
aan de trapleuning terwijl je ruggelings met het zere been hoog langs de treden
gedoseerd naar beneden probeert te glijden. Het leek wel circus maar het was
geen theater. De knie zegt nee. De knie zegt hardloopblessure.
Maar wat weet zo’n knie nou? Dus ik naar dokter Google. Gezocht op zere poot, auw, hardlopen, oud,
versleten, #wilwelmaarkannie en ja hoor: een klassiek retro patellaire chondropathie. Voor de wat minder begaafden onder jullie: Knieschijfpijn of (en daar heb je hem, geeft roffel) Theaterknie.
Dat wordt dus voorlopig geen Theater van de Lach voor mij. Rust is het enige dat helpt maar van rust word je gek. En op een gek zitten ze niet te wachten daar in die mooie Volksrepubliek. In hun theater hoort een held, eentje die lopen kan. Het volk rekent op me, ik mag ze niet teleurstellen. Een teleurgesteld volk is tot veel in staat maar het is me te veel eer om mijn naam met een revolutie verbonden te zien worden. Zet mij maar achter een pilaar.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten