zaterdag 15 april 2017

De Dag van de Zon

Op de Dag van de Zon is het in Nederland kil en grijs. Onder een strakblauwe hemel viert het glorieuze volk van de Democratische Volksrepubliek Noord Korea  de 105de geboortedag van de Eeuwige Leider Kim Il Song. Op het gelijknamige plein spetteren vrolijke kleuren richting hemel en de huidige leider, Marshall Kim Jung Un. De feestvreugde wordt verder versterkt door rollende tanks, zware artillerie en fluitende straaljagers, allen voorzien van een gezonde dosis vernietigingswapens.  Poëtische retoriek maakt zelfs de stoere harten van het onoverwinnelijke volk van Noord Korea week. Hoe mooi en vredig kan de wereld zijn op 15 april?

Het is bijna een week geleden dat ik samen met Bart de halve marathon van Pyongyang liep, ook over dat plein. Wat zo’n 10 maanden geleden begon als een idioot idee, beleefde zijn apotheose op die mooie zondagochtend in het grote stadion en de brede boulevards van Pyongyang. Wat een geweldige en onvergetelijke ervaring: 60 duizend juichende en klappende mensen in een afgeladen stadion en evenzoveel lieve Koreanen langs het parcours van de marathon.  De tijd daar ging het niet om, deze was voor de beleving. En een beleving dat was het.

Op basis van dringend professioneel advies had ik ruim 2 maanden geen meter hardgelopen en alleen maar aan mijn bovenbeenspier lopen trekken.  Het was volkomen onduidelijk of mijn theaterknie de voorstelling in Pyongyang kon verdragen.  Het minder professionele advies – veel pijnstillers – nam ik ook ter harte. Vanaf de dag voor de wedstrijd bouwde ik aan een zorgvuldige cocktail van Dyclofenac, paracetamol en ibuprofen.  Vlak voor de start nog een laatste capsule en daar gingen we.  Alle pijnsignalen werden net zo hard de kop in gedrukt als de tegengeluiden van het plaatselijke regime.  Ik nam de tijd om te genieten en soepeltjes naderde ik  na ruim 20 kilometer de triomfboog, de massa voor het stadion en de entree naar de sintelbaan.  Gejuich en applaus toen ik mijn ereronde maakte richting finish. Vierhonderd meter kippenvel. Maandenlange voorpret en plotseling was het klaar. Tijd voor een biertje in de zon.

De Grote Leider, waar was hij?

Nu moet ik jullie telleurstellen. Meneer Un was er niet. De Marshall was druk, de Marshall is altijd druk. Hij bestuurt namelijk in zijn eentje een heel land en da’s best een klus. Want naast het afschieten van tegenstanders en het ontvangen van Dennis Rodman, stuurt hij in hoogsteigen persoon honderden projecten aan, stimuleert hij zijn onderdanen tot grote daden en schrijft hij jaarlijks meerdere boeken over filosofie, strategie, historie en het socialisme.

In de vier dagen dat ik het onoverwinbare land bezocht, rondde onze Leider de inrichting van een nieuwe tentoonstelling voor het Volk af. Ook bezocht hij grote industriële bouwplaatsen waar hij en passant ook nog enkele cruciale aanwijzingen gaf. Nog even snel langs een heel bataljon professionele killers die hij verblijde met één automatisch geweer en één verrekijker. Deze mannen kunnen met vertrouwen de strijd tegen de Amerikanen tegemoet zien. En omdat het leven in Noord Korea meer is dan het leger en imposante bouwplaatsen, wipte onze Un ook aan bij een fabriek voor beddengoed. De snurkende leider was zeer te spreken over het nieuwe assortiment: “de kleuren representeren de ziel van het Koreaanse volk  en tegelijkertijd is het bedtextiel niet alleen sterk maar ook lekker zacht.” Nog even langs een schooltje, culturele instellingen en de renovatie van de grote boulevard. Strooiend met complimenten, vaderlijke adviezen en wat dreigementen om zich daarna bij thuiskomst te storten op hoeren, emmentaler, champagne en kaviaar. Zo’n leven tussen de volledig onnozelen gaat namelijk bepaald  niet in de koude kleren zitten. Dan verdien je als grote Un toch een verzetje.

Ik vind het niet erg, laat ‘m lekker zijn gang gaan. Ik heb een leuke tijd gehad, heb leuke lieve en vooral onschuldige Koreanen gezien. We spraken niet dezelfde taal maar we kletsten de high-fives tegen elkaar. Ze lachten naar mij en moedigden mij aan: “pali, paliiiiiii”

Peace!



3 opmerkingen: