Op de Dag van de Zon is het in Nederland kil en grijs. Onder
een strakblauwe hemel viert het glorieuze volk van de Democratische Volksrepubliek
Noord Korea de 105de
geboortedag van de Eeuwige Leider Kim Il Song. Op het gelijknamige plein
spetteren vrolijke kleuren richting hemel en de huidige leider, Marshall Kim
Jung Un. De feestvreugde wordt verder versterkt door rollende tanks, zware
artillerie en fluitende straaljagers, allen voorzien van een gezonde dosis
vernietigingswapens. Poëtische retoriek
maakt zelfs de stoere harten van het onoverwinnelijke volk van Noord Korea
week. Hoe mooi en vredig kan de wereld zijn op 15 april?
Het is bijna een week geleden dat ik samen met Bart de halve
marathon van Pyongyang liep, ook over dat plein. Wat zo’n 10 maanden geleden
begon als een idioot idee, beleefde zijn apotheose op die mooie zondagochtend
in het grote stadion en de brede boulevards van Pyongyang. Wat een geweldige en
onvergetelijke ervaring: 60 duizend juichende en klappende mensen in een
afgeladen stadion en evenzoveel lieve Koreanen langs het parcours van de
marathon. De tijd daar ging het niet om,
deze was voor de beleving. En een beleving dat was het.
Op basis van dringend professioneel advies had ik ruim 2
maanden geen meter hardgelopen en alleen maar aan mijn bovenbeenspier lopen
trekken. Het was volkomen onduidelijk of
mijn theaterknie de voorstelling in Pyongyang kon verdragen. Het minder professionele advies – veel pijnstillers
– nam ik ook ter harte. Vanaf de dag voor de wedstrijd bouwde ik aan een
zorgvuldige cocktail van Dyclofenac, paracetamol en ibuprofen. Vlak voor de start nog een laatste capsule en
daar gingen we. Alle pijnsignalen werden
net zo hard de kop in gedrukt als de tegengeluiden van het plaatselijke
regime. Ik nam de tijd om te genieten en
soepeltjes naderde ik na ruim 20
kilometer de triomfboog, de massa voor het stadion en de entree naar de
sintelbaan. Gejuich en applaus toen ik
mijn ereronde maakte richting finish. Vierhonderd meter kippenvel. Maandenlange
voorpret en plotseling was het klaar. Tijd voor een biertje in de zon.
De Grote Leider, waar was hij?
Nu moet ik jullie telleurstellen. Meneer Un was er niet. De
Marshall was druk, de Marshall is altijd druk. Hij bestuurt namelijk in zijn
eentje een heel land en da’s best een klus. Want naast het afschieten van
tegenstanders en het ontvangen van Dennis Rodman, stuurt hij in hoogsteigen
persoon honderden projecten aan, stimuleert hij zijn onderdanen tot grote daden
en schrijft hij jaarlijks meerdere boeken over filosofie, strategie, historie
en het socialisme.
In de vier dagen dat ik het onoverwinbare land bezocht, rondde
onze Leider de inrichting van een nieuwe tentoonstelling voor het Volk af. Ook
bezocht hij grote industriële bouwplaatsen waar hij en passant ook nog enkele cruciale
aanwijzingen gaf. Nog even snel langs een heel bataljon professionele killers
die hij verblijde met één automatisch geweer en één verrekijker. Deze mannen kunnen
met vertrouwen de strijd tegen de Amerikanen tegemoet zien. En omdat het leven
in Noord Korea meer is dan het leger en imposante bouwplaatsen, wipte onze Un
ook aan bij een fabriek voor beddengoed. De snurkende leider was zeer te spreken
over het nieuwe assortiment: “de kleuren representeren de ziel van het Koreaanse
volk en tegelijkertijd is het bedtextiel
niet alleen sterk maar ook lekker zacht.” Nog even langs een schooltje,
culturele instellingen en de renovatie van de grote boulevard. Strooiend met
complimenten, vaderlijke adviezen en wat dreigementen om zich daarna bij
thuiskomst te storten op hoeren, emmentaler, champagne en kaviaar. Zo’n leven tussen
de volledig onnozelen gaat namelijk bepaald niet
in de koude kleren zitten. Dan verdien je als grote Un toch een verzetje.
Ik vind het niet erg, laat ‘m lekker zijn gang gaan. Ik heb
een leuke tijd gehad, heb leuke lieve en vooral onschuldige Koreanen gezien. We
spraken niet dezelfde taal maar we kletsten de high-fives tegen elkaar. Ze lachten
naar mij en moedigden mij aan: “pali, paliiiiiii”
Peace!
Schitterende ervaring Marc.
BeantwoordenVerwijderenDank, binnenkort vertel ik je er meer over. Met een biertje er bij
BeantwoordenVerwijderenKnap gedaan,doe het je niet na.
BeantwoordenVerwijderen