maandag 27 februari 2017

Piemel gepeins

Ik verveel me kapot, mis mijn rondjes hardlopen, de voorbereiding en het nahijgen.  Het trainen in een muffe sportschool is best aardig maar het blijft surrogaat.

Dus in plaats van een middagdutje surf ik verveeld langs obscure websites waar ik mijn verstand verder niet bij nodig heb. Het klikpad leidt me naar de rubriek Achterklap op Nu.nl. Nu.nl is een soort  een nieuwssite voor no-no’s en als de homepage te moeilijk is, de rubriek entertainment ook te veel drielettergrepige woorden heeft, dan is daar voor de zwakgeletterden altijd nog de relnichtenrubriek Achterklap. Ik verschik iets in mijn joggingbroek en zak verder weg in de bank.

“Star Trek-acteur Patrick Stewart heeft een groot deel van leven gedacht dat zijn penis besneden was. Toen hij klein was had zijn moeder dit aan hem verteld.” Denken dat je piemel besneden is. Niet voelen, niet kijken, nee denken dat er een stukkie af is. Want mama heeft het zelf verteld.
Patrick Steward (13 juli 1940, Mirfield, Engeland) heeft dus een groot gedeelte van zijn leven gedacht aan een klein gedeelte dat ontbrak.

Mijn gedachten gaan uit naar al die Star Trek fans die dachten dat ze een onverschrokken Captain Jean-Luc Picard zagen strijden met de meest verschrikkelijke aliens uit verre heelallen.
Onverschrokken? Ik dacht niet! Een twijfelkont, onzeker over het flubbertje daar aan het einde van zijn geslacht. Terwijl hij vocht met Romulans of het Ferengi-ras, op het punt dat onze beschaving dreigde te verdwijnen, dacht Patrick/Jean-Luc maar aan één ding: zijn voorhuid… en aan zijn moeder. Dat in de tweede Star Trek serie een aflevering “The Measure of a Man” heette, zal zijn zelfvertrouwen geen goed hebben gedaan.

Arme Patrick, denken dat je besneden bent. Ben je besneden een beter mens? Als Adolf Hitler, Joden en Moslims besneden zijn, kun je bepaald niet spreken van verbroedering der besnedenen. Wat ging er door onze Patrick heen toen zijn vriendinnetje met het vel tussen te tanden hem complimenten maakten voor zijn onbesneden lul? Hoe verliep vervolgens de welles-nietes discussie tussen de maagd  Patrick en zijn ervaren one-night-stand? Wanneer speelde hij zijn vermeende troefkaart? zijn moeder! Waarschijnlijk was dàt moment de passie verder weg dan zijn spaceship. Ik realiseer dat zoiets futiels als een stukje huid je leven kan gaan beheersen. Patrick kruipt ook onder mijn voorhuid. Voorzichtig til ik het elastiek van mijn joggingbroek omhoog en die van mijn boxershort omlaag. Ik gluur als een captain Kirk in de schemer. Besneden?

Om mijn leven niet helemaal te verkwanselen, bel ik direct mijn moeder. “Mam, ben ik besneden?” En dan het moment dat je je moeder van 83 alles uit moet leggen over mannenbesnijdenis, Star Trek en een hardloopblessure. Lost in space….



1 opmerking:

  1. Wat een klein stukje vlees al voor emoties kan oproepen.......

    BeantwoordenVerwijderen