Ze zweeg. We keken elkaar aan terwijl we ieder onze eigen
gedachte hadden. Haar blik daalde langzaam. Borst, buik en nog lager, lager. “Trek
het uit, ik wil je zien”, sprak ze. Ze stond op en ging me voor naar het smalle
bed. Terwijl ik mijn skinny Diesel van mijn benen stroopte, trok zij het laken
strak. Ik stond op om naar haar toe te gaan maar hield halt. Twee paar ogen
rustten op mijn grijze sokken. Ik zeeg weer neer en blozend rukte ik ze van
mijn voeten. Haar blik leidde mij naar
haar bed. “Op je rug”, fluisterde ze. Gewillig maar ook wat onwennig
vleide ik me op het schone laken. Haar handen omsloten mijn koude voeten. “Ontspan
je”.
Haar linkerhand omvatte mijn rechterknie en tegelijk kneep
ze stevig met haar duim net onder mijn knieschijf. Ik krijste geruisloos,
probeerde te lachen en de tranen sprongen in mijn ogen. Dokter Emma bevestigde
mijn Google diagnose: retro patellaire chondropathie!
Ze betastte mijn rechterbeen zo her en der en kneep –
volgens mij geheel overbodig – nog een keer flink onder mijn knieschijf. Ik
hapte naar adem en piepte: “ja daar…” Zij had haar plek achter haar bureau
alweer ingenomen en zocht driftig naar informatie op haar computer. Het waren echter geen medische sites waar ze
naar keek. Het waren actualiteiten, Noord-Koreaanse actualiteiten! Beelden van
de halfbroer van.. . Flitsen van vliegvelden,
vrouwen en vloeistof.
Haar ogen werden spleetjes (hoe toepasselijk). Zorgelijk
keek ze me aan. “Wat heb jij met het land van de Grote Leider?” Enthousiast
begon ik mijn verhaal maar ze onderbrak me al snel. “Die vochtvlekken op je
grijze sokken. Die verlamde spieren rond je knie. Wie wil jou tegenhouden om af
te reizen naar de Volksrepubliek van Kim?”
Is mijn startnummer 007 toeval?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten