woensdag 22 februari 2017

Bond girl

Ze zweeg. We keken elkaar aan terwijl we ieder onze eigen gedachte hadden. Haar blik daalde langzaam. Borst, buik en nog lager, lager. “Trek het uit, ik wil je zien”, sprak ze. Ze stond op en ging me voor naar het smalle bed. Terwijl ik mijn skinny Diesel van mijn benen stroopte, trok zij het laken strak. Ik stond op om naar haar toe te gaan maar hield halt. Twee paar ogen rustten op mijn grijze sokken. Ik zeeg weer neer en blozend rukte ik ze van mijn voeten.  Haar blik leidde mij naar haar bed.  “Op je rug”,  fluisterde ze. Gewillig maar ook wat onwennig vleide ik me op het schone laken. Haar handen omsloten mijn koude voeten. “Ontspan je”.

Haar linkerhand omvatte mijn rechterknie en tegelijk kneep ze stevig met haar duim net onder mijn knieschijf. Ik krijste geruisloos, probeerde te lachen en de tranen sprongen in mijn ogen. Dokter Emma bevestigde mijn Google diagnose: retro patellaire chondropathie!

Ze betastte mijn rechterbeen zo her en der en kneep – volgens mij geheel overbodig – nog een keer flink onder mijn knieschijf. Ik hapte naar adem en piepte: “ja daar…” Zij had haar plek achter haar bureau alweer ingenomen en zocht driftig naar informatie op haar computer.  Het waren echter geen medische sites waar ze naar keek. Het waren actualiteiten, Noord-Koreaanse actualiteiten! Beelden van de halfbroer van.. .   Flitsen van vliegvelden, vrouwen en vloeistof.

Haar ogen werden spleetjes (hoe toepasselijk). Zorgelijk keek ze me aan. “Wat heb jij met het land van de Grote Leider?” Enthousiast begon ik mijn verhaal maar ze onderbrak me al snel. “Die vochtvlekken op je grijze sokken. Die verlamde spieren rond je knie. Wie wil jou tegenhouden om af te reizen naar de Volksrepubliek van Kim?”

Is mijn startnummer 007 toeval?




Geen opmerkingen:

Een reactie posten