Ja, ik ben ijdel. IJdel genoeg om te voorkomen dat ik mijn
50ste verjaardag moet vieren met mijn pens steunend op een rollator.
Het is dus zaak om nog een maandje of zeven het decorum op te houden. Dat leek
heel lang te lukken maar deze winter kenmerkte zich door flinke vetafzettingen
rond mijn middel en verslappingen in diverse zones.
Het was een pijnlijke constatering dat mijn hardlooprondjes
en verplichte figuren in de sportschool niet voldoende waren om verval en
uitdijing te voorkomen. Een constatering die niet vroeg om halve maatregelen of
paardenmiddelen. Ik ging voor de Personal Trainer.
In een ooghoek had ik haar al in mijn sportschool mensen tot
janken toe, zien drillen. Afknijpen zonder medelijden. Haar moest ik dus hebben. Heel stoer zei ik dat ze
bij mij best de randjes mocht opzoeken. Ze glimlachte.
Ik loop de sportschool binnen en check nog even mijn looks
in de spiegel: klein beetje angst in de ogen, wat vet op de heupen en een
shirtje dat net iets te strak zit. Met een brede lach komt ze me tegemoet, haar
handdruk is krakend en ik meen een lichte spot in haar ogen te zien wanneer ze
mij van boven naar onderen opneemt. “We gaan beginnen, eens kijken waar je
staat.”
Binnen twee minuten is het duidelijk waar ik sta: helemaal
nergens! Vloekend probeer ik het gewicht nog een keer boven mijn hoofd te
krijgen. Tevergeefs maar ik moet nog zeven keer. Zeven keer, zes keer, vijf,
het duizelt me. En klaar, door naar de volgende. “Spring, box, spring box,
spring en nog 10, 9. ..” Piepend haal ik
adem, de hartkleppen rammelen en mijn ogen draaien weg. De eerste 10 minuten
zitten er op.
“Neem een slokje en kijk me niet zo boos aan, we gaan aan de
push-ups”. Dat ‘we’ klopt niet en dat aankijken al helemaal niet. Ik kan niet
eens meer uit mijn ogen kijken, laat staan boos. Het enige dat ik zie, is een
mond met tanden die maar blijft tellen. Ze vergist zich verdomme nooit met
tellen, nooit per ongeluk van 10 naar 21, nooit eens 15 in plaats van de
afgesproken 20.
De push-ups zijn geen normale push-ups waarmee je altijd een
beetje kunt smokkelen. Bij deze variant lig je met je scheenbenen op een bankje
van 60 cm hoog, hierdoor krijg je nog meer druk op de armen en nog minder kans
om te sjoemelen. Alles in mijn lichaam protesteert, langzaam zak ik door mijn
armen, en weer op, naar beneden en weer op, nog achttien… Mijn hoofd knikt naar
beneden, het laatste hapje ontbijt valt uit mijn mond. Ik proef zure kots en
stort in. Gelukkig mag ik even een slokje water drinken. “En nog zeventien,
nog”
Meewarig word ik gadegeslagen door de andere bezoekers van
de sportschool. Bij sommigen zie ik medelijden, het is ook geen gezicht.
Houterig gestuntel. In een vlaag van verstandsverbijstering denk ik dat een
beetje charme van mijn kant wellicht een dempend effect zou kunnen hebben op
het enthousiasme van mijn trainer. Ik probeer een glimlach maar het wordt een
grimas. In de spiegel zie ik het: een bleek hoofd, holle ogen, slierten
zweterig haar en dan net een hap kots ingeslikt. Daar valt echt geen charme van
te maken. Dus ik moet het ondergaan, een uur lang, geen minuut korter.
Wankelend neem ik afscheid. Ze vind dat ik het ‘best goed’ heb
gedaan en lacht vriendelijk maar mijn lodderige ogen zien de duivel. Morgen zie
ik haar weer want ik ga door. I’m so vain.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten