Ik houd
niet zo van Oranje en zeker niet van Oranjefans. Dus zocht ik een mogelijkheid
om een deel van het EK te missen. Mijn vriend Patrick begreep
dat en had daarom – want zo zijn echte vrienden – een weekendje weg geboekt
voor ons tweeën. Helaas had hij gekozen voor Kopenhagen…..
De sfeer dit
weekend was relaxed, de Denen pilsden zich lekker in voor de wedstrijd, wij
streden dapper mee. De dichte mist bij de landing maakte geleidelijk plaats
voor wazige roes in ons hoofd toen we richting vrijstad Christiania liepen. In
de hippiehoofdstad was ik Patrick al snel kwijt. Ik liep verder in de
geruststellende wetenschap dat ik ‘m later op de avond wel ergens slapend van
een tafelvoetbaltafel kon plukken. Slapen tussen de houten poppetjes, verder
ging de affectie van Patrick voor voetbal niet.
Juist
toen ik me met een Tuborg en wat rookwaren aan een laag tafeltje had gevleid,
schoof er een wat morsige maar niet onsympathiek ogende kerel bij me aan.
Ongeveer mijn leeftijd maar duidelijk meer getekend. Hij stelde zich voor als
Lars en vroeg ook meteen maar of ik een biertje voor hem ging halen. Dat deed
ik.
Sport
verbroedert. Al snel hadden we het over voetbal en Lars verbaasde me met zijn
kennis over het Nederlandse en Engelse voetbal. Toen hij bekende dat Feyenoord
zijn favoriete team is, ging ik direct vier verse pils halen. We proostten,
rookten en gleden zo Denemarken –
Nederland in. Matig beeld op een joekel van een Grundig TV uit 1992. Toen ik
dat jaartal noemde, meende ik een flikkering in Lars’ oog te zien. Lang kon ik
hier niet over nadenken want Christiania, Kopenhagen en de rest van Denemarken
ontploften na het laatste fluitsignaal. Lars sleepte me mee de stad in. “Dit
gaan we vieren!”. Patrick gingen we later wel zoeken.
We joegen
nog wat chemicaliën door de systemen en dompelden ons onder in de meest obscure
tenten van de Deense hoofdstad. De ene keer beukte en rapte Travis Barker mij
de oren van de kop, even later zweefde ik op een wolk van wierook, zweet en
hasj ergens hoog in een hippiehol. Het gelul van Lars werd steeds vager en
raakte doorspekt met Deens jargon. Dat levelde niet echt. Hij had in een sekte
gezeten waar al zijn poen eerlijk verdeeld was onder de anderen. Wie dat waren,
was nog steeds niet helemaal duidelijk. De sekte geloofde uiteraard dat er
‘iets’ was tussen hemel en aarde en Lars was het verbindingsstuk. Hij oreerde
over voetbalopstellingen met looppatronen in relatie tot het langzaam
verschuiven van sterrenstelsels. Het viel hem op dat, behalve Robben, geen
enkele Nederlandse speler goed omhoog kijkt, voordat ze gaan lopen. “Italianen
doen dat beter, en mooier want…” De rest verstond ik niet omdat er een zekere
Helena om mijn nek hing. Die zwamde al net zo vaag, had in dezelfde sekte
gezeten maar zag er in ieder geval beter uit. Ik kon nog net de klap ontwijken
van een grote Deen met een halve voetbal op zijn hoofd. “Ook van de sekte?”
piepte ik. “Nee, gewoon een fan” antwoordde Lars en stuurde de hooligan met een
enkele vingerbeweging weg. De kleerkast kwam nog een keer terug en omhelsde
Lars teder. Ik was al verdwaald maar nu was ik toch ook echt de weg kwijt. Het
volgende incident diende zich al weer aan. Een hysterische heks gilde tegen
Lars dat hij moest opsodemieteren en wees hem op de persona non grata lijst boven
de bar. Zijn tronie prijkte er tussen en kwam me merkwaardigerwijs vaag bekend
voor.
Onderweg
naar de volgende kroeg bekende hij beschaamd dat hij een veroordeling aan zijn
broek had wegens potloodventen. “Ik miste de aandacht”, snikte hij, “hij gat
was diep, zo diep”. Hij hing om mij nek en door zijn joggingbroek heen voelde
ik zijn klamme potloodstompje.
Ik sliep
die ochtend bij Lars op een matje in zijn lege eenzame appartement. Een bed,
een bank en een kast (leeg). Wel in fraaie Bauhaus stijl, dat wel. Voor ik
vertrok keek ik nog even in zijn slaapkamer. Lars snurkte, naakt op zijn bed.
Boven zijn hoofd, aan de muur een Feyenoord shirt uit 1987. Voorzichtig draaide
ik het om. Nummer 8. Elstrup! Gevallen held, geen schwalbe.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten