zaterdag 4 februari 2012

Lachrimpeling

Met mijn blote voeten op de vloerverwarming en een kopje thee in mijn handen kijk ik door het keukenraam naar winterse taferelen. Verderop spelen kinderen op het ijs, naast mijn huis is het dunne laagje ijs op de sloot bedekt met een dik pak sneeuw. Ik onderdruk de neiging dit mooi te vinden.
In mijn ooghoek zie ik een sneue man op schaatsen aankomen. Hij is kordaat en venijnig met een sneeuwschep in de weer. Niets vermoedend passeert hij de plek waar eergisteren de eenden nog genoten van een heerlijk windwak. Ik twijfelde tussen de camera of toch maar even waarschuwen. In een vlaag van medemenselijkheid besloot ik tot het laatste. Ik slofte naar buiten en vroeg quasi nonchalant naar de conditie van het ijs. De man was moeilijk te verstaan door het gekraak onder zijn voeten maar uit zijn enthousiasme las ik af dat het een top ijsvloer zou moeten zijn. Mijn mededeling over de eenden van eergisteren wuifde hij weg met de constatering dat het vannacht toch behoorlijk gevroren had. Ondertussen deinde het laagje ijs onder zijn schaatsen zachtjes op de stroming in de sloot. 
De thee was nog warm dus ik installeerde me weer voor het keukenraam. Zwaaide nog even naar de meneer. Het verkneukelen kon beginnen. Heel voorzichtig maar met een gelukzalige lach gleed onze schuiver onder het bruggetje door. Zijn ijsbaantje was bijna rond. Nog een meter of tien en hij kon de schep terzijde schuiven en met ferme klappen van zijn noren de rondjes maken. 
Toen verdween zomaar zijn linkerbeen. Met zijn rechterbeen trachtte hij te corrigeren. Jammer: averechts effect. Rechterbeen ook weg. Ik weet hoe diep het daar is dus ik bleef rustig zitten. Hij zette beide handen op het ijs voor hem om zichzelf met een ferme push weer op het ijs te zetten. Ai, zijn handen schieten nu ook het water in met het geluid van ijsblokjes in een gin-tonic.
Er zat nu niets anders op dan met geheven handen en de borst vooruit, als ijsbreker naar de wal te waden. Een voetje op de kant, ander voetje bijsluiten, nog een keer uitglijden en weer terug het water in. De tweede poging ging beter. 
Ik nam het laatste slokje van mijn thee, greep een dekentje en wandelde rustig naar buiten naar de druipende stumper. Manmoedig weigerde hij mijn fleece deken. Hij rechtte zijn rug, keek naar rechts (het verse wak!), naar links en toen naar mij. Ferm sprak hij: "daar (het verse wak) is het ijs nog niet goed maar daar (links) wel!" Hij stapte hij ijs weer op en schaatste weg. Naar links. De sneeuwschep ligt er nog. Een mooie waarschuwing. 
Eenden hebben inmiddels bezit genomen van het wak. 't ijs is daar nog niet goed.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten